3- فولاد سازی به روش زیمنس مارتین

این روش در سال 1868 در آمریکا ابداع گردید این روش، روشی است شعله ای که با تغییر نسبت سوخت و هوا شدت اکسیدکنندگی یا احیاکنندگی اتمسفر کوره تغییر می کند.

تنها فولاد قابل ذوب در بوته (کوره زمینی)

فولادهای پرمنگز، در جایی که در اثر ضربه خوردن محکم تر (سخت می شود) تبدیل آستنیت به مارتنزیت در اثر ضربه.

- در کوره زیمنس، مارتین برای ایجاد دمای مناسب جهت ذوب انواع فولادها از هوای پیشگرم شده استفاده می شود.

دمای هوای ورودی به کوره:1000-1100°C  

- برای پیشگرم نمودن هوای مصرفی در کنار هر کوره معمولاً 4 عدد رکوپراتور وجود دارد:

2 عدد در حال گرمادهی

2 عدد در حال گرماگیری

برای پیشگرم کردن رکوپراتور از گازهای خروجی از کوره استفاده می شود.

- در کوره زیمنس مارتین از هر نوع سوختی می توان استفاده کرد. (جامد، مایع، گاز)

نسبت به نوع سوخت انعطاف پذیر است و این یکی از مزایای روش زیمنس مارتین است.

مشخصه دیگر این روش اینست که:

- شارژ کوره می تواند %100 قراضه یا %100 چدن مذاب باشد.

- در روش زیمنس مارتین از سنگ آهن به عنوان عامل اکسیدکننده استفاده می شود.

- همچنین با تغییر نسبت سوخت، هوا و اتمسفر کوره هم می تواند اکسید کننده باشد.

در این روش به دلیل طولانی بودن زمان ذوب (12-8) کنترل ترکیب شیمیایی مذاب بهتر انجام می شود و همچنین امکان ایجاد شرایط مناسب برای حذف P,S وجود دارد.

زیمنس مارتین اولیه دارای ظرفیت ^ton 5-4 بودند.

ولی در مراحل بعدی تا ظرفیت ^ton 600 نیز ساخته شد.

به طور متوسط این کوره ها دارای ظرفیت 300-200 ton می باشد.

توجه : منابع و مراجع  درصفحه اول ، قسمت منبع و مرجع تالار فولاد سازی سایت یال موجود است